Ναι στην διαφορετικότητα, όπως αυτή εκφράζεται

Αυτό είναι ένα κείμενο αυτοκριτικής, γραμμένο από έναν άνθρωπο που –συντετριμμένος- διαπιστώνει τον φασισμό μέσα του.

Αφορμή για την αυτοκριτική μου έδωσε ένα τυχαίο προσωπικό περιστατικό. Μέσα σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης, ενημερώθηκα για την ανάρτηση ενός γνωστού που έδειχνε την φωτογραφία ενός ξανθού άντρα με μούσι, μακιγιάζ ορατό στο πρόσωπο και τα μαλλιά του χτενισμένα σε δυό κοτσιδάκια,  πιασμένα με ροζ λαστιχάκια. Το πρώτο σχόλιο στην ανάρτηση γράφτηκε από άντρα κι έλεγε «χαριτωμένο».

Εγώ αποκάτω (γυναίκα) έβαλα ένα σχόλιο «αισθητικής κριτικής» κι έγραψα ότι το μούσι, τα κοτσιδάκια και το μακιγιάζ, όλα μαζί ήταν πολλά και χανόταν η ισορροπία, δύο από τα τρία μπορούσαν να μείνουν, το τρίτο έπρεπε να φύγει. Το τρίτο σχόλιο (από 2ο άντρα) ήταν σχόλιο διαμαρτυρίας προς το δικό μου κι έλεγε πως είμαι αχάριστη, πως οι άντρες στολίζονται και βάφονται για να αρέσουν κι εγώ τους αποκαλώ αν-ισόρροπους.  Ξανάγραψα επιμένοντας πως ο στολισμός δεν θέλει υπερβολή, κι αν υπήρχε μέτρο δεν θα είχαμε αυτό το φαιδρό αποτέλεσμα. Ο 2ος άντρας λοιπόν απάντησε πάλι λέγοντάς μου «εμένα μου αρέσει όπως είναι».

Στο σημείο αυτό ξαναδιάβασα όλη την σειρά των σχολίων και μού ήρθε ένα χαστούκι στα μούτρα: διαπίστωσα πως το απλό «εμένα μου αρέσει όπως είναι»,  σκωπτικό ή ειλικρινές, εγώ -που θεωρώ τον εαυτό μου έναν βαθύτατα καλλιεργημένο άνθρωπο- δεν το είχα πει. Αντιθέτως, με το εξυπνακίστικο πρόσχημα της αισθητικής, είχα ολοφάνερα απορρίψει τον άνθρωπο που είχε δύο φύσεις μέσα του και τις επιδείκνυε και τις δυό. Προσπαθούσα εμμέσως να ορίσω εγώ τον Ορθό δρόμο, υποδεικνύοντάς του να αρνηθεί μία από τις δύο φύσεις, την γυναικεία που ήταν η εσωτερική. Ιδού λοιπόν, ο φασισμός μέσα μου.

Ναι, ο φασισμός μέσα μου. Όχι ο κτηνώδης φασισμός εκείνων που λένε πως τα αμφίφυλα άτομα πρέπει να γίνουν σαπούνι, ούτε ο μεσαίου τύπου φασισμός εκείνων που λένε «ας κάνουν ό,τι θέλουν στο κρεβάτι τους, αρκεί να μην προκαλούν», αλλά ο φασισμός των καλλιεργημένων προοδευτικών ανθρώπων. Αυτών που μετά από πολλά διαβάσματα και σκέψη, νομίζουν ότι έβγαλαν από το κεφάλι τους όσα τους δίδαξε το σχολείο, η οικογένεια, η θρησκεία, που υποστηρίζουν σε συζητήσεις το δικαίωμα στην διαφορετικότητα, που πηγαίνουν σε πορείες για το δικαίωμα στην διαφορετικότητα, αλλά όταν πέφτει η διαφορετικότητα  στα μούτρα τους, αποστρέφουν το βλέμμα, φρικιώντας ενδόμυχα.

Αυτών που ορίζουν από άποψη αισθητικής τι είναι σωστό και τι όχι, ποιο είναι το όμορφο και ποιο το άσχημο, ποιο είναι το μέτρο και ποια η υπερβολή. Αυτών που επιδιώκουν με τις παραινέσεις τους να συμμορφωθεί η ανθρωπότητα στο γούστο τους, δηλαδή ουσιαστικά στις αντιλήψεις τους περί όμορφου (εύ+μορφή= καλή μορφή) επομένως περί αποδεκτής μορφής, και ποια είναι η αποδεκτή μορφή παρά όποια όλοι μας νομίζουμε ότι πηγάζει από την Φύση;

Πόσες φορές στο λεωφορείο ή στο μετρό δεν έχω συναντήσει αμφίφυλα άτομα και μετά από μια σύντομη ματιά κι ένα μικρό χαμόγελο, δεν έχω στρέψει το βλέμμα αλλού και τα έχω κρατήσει επίμονα αλλού; Κάθε φορά αισθάνομαι το ίδιο: ανατριχιάζω. Κάθε φορά σκάφτομαι το ίδιο: τον σταυρό του μαρτυρίου που κουβαλάνε. Πώς θα  σταματήσουν να κουβαλάνε σταυρό εάν εγώ δεν σταθώ ικανή να τους κοιτάζω χωρίς να τρομάζω; Πώς θα καταφέρουν να λύσουν π.χ. το βιοποριστικό τους πρόβλημα βρίσκοντας μια δουλειά συνηθισμένη σαν όλου του κόσμου, ας πούμε ως πωλητές/τριες σε εμπορικά καταστήματα, ή ως ταμίες σε σουβλατζίδικα, ή ως γκαρσόν σε καφετέριες, εάν εγώ δεν αντέχω να τους κοιτάζω; Πώς θα ζήσουν σαν άνθρωποι εάν δεν σταματήσω να ανατριχιάζω; Γιατί επιτρέπω ακόμα στον εαυτό μου να ανατριχιάζει και άραγε, γιατί ανατριχιάζω; Μήπως διότι βαθειά μέσα μου τους θεωρώ μια παρέκκλιση της Φύσης; Αλλά, από πού κι ως πού να συμβαίνει αυτό; Μήπως ήρθε ποτέ η Φύση να μου ψιθυρίσει  στο αυτί και να μου πει: «αυτό κι αυτό είναι το σωστό, τα υπόλοιπα είναι παρεκκλίσεις»; Όχι, δεν ήρθε. Τότε τι συμβαίνει;

Αυτό που συμβαίνει είναι ότι θεωρώ τον εαυτό μου ιδανικό μοντέλο ανθρώπου, γι αυτό και με την μία ή την άλλη ιδιότητα, ανακηρύττω τον εαυτό μου σε δίκαιο κριτή των πάντων. Βάζω τους πάντες και τα πάντα στην Προκρούστεια κλίνη κι επιδιώκω να τους κοντύνω ή να τους μακρύνω έως ότου φτάσουν τις ιδανικές διαστάσεις, δηλαδή έως ότου συμμορφωθούν με τις δικές μου αντιλήψεις περί ορθού. Ό,τι μέσα μου δεν το θεωρώ τελείως σωστό, αλλά δεν μπορώ να το ανακυρήξω ως σφάλμα, το καλύπτω με το προσωπείο της κριτικής περί αισθητικής.

Ο φασισμός με το επιχείρημα της αισθητικής, είναι η πιο κατάπτυστη μορφή φασισμού επειδή είναι δύσκολο να εντοπιστεί, βρίσκεται σε κάτι μικρούς υπαινιγμούς και σε χαρακτηρισμούς που καλύπτουν την αληθινή σκέψη με λέξεις που δεν είναι σκληρές(π.χ. υπερβολή, κακογουστιά). Είναι εκείνος που δεν ξέρεις πώς ακριβώς να τον αντιπαλέψεις, αφού παρουσιάζεται πάντα με το προσωπείο των ευγενέστερων προθέσεων, δηλαδή της συμμόρφωσης του κοινωνικού συνόλου σε ένα πρότυπο, ναι, αλλά  προς τα πάνω. Το κλειδί πάντως για να τον αποκαλύψουμε, βρίσκεται πάντα στο ίδιο σημείο: λέει Όχι στην διαφορετικότητα.

Θέλω να δηλώσω εδώ πως η δική μου κριτική δεν γίνεται επί τούτου έτσι, δεν επιδιώκω να θολώσω τα νερά με αυτήν και να κρύψω τον φασισμό που γνωρίζω ότι έχω. Εντόπισα το πρόβλημα  και θα το αντιμετωπίσω.

Από μένα προς εμένα λοιπόν, μία συμβουλή: καθήκον μου είναι να εντοπίσω και να παλέψω τον φασισμό μέσα μου, μέχρι να τον εξαλείψω εντελώς και να κάνω πράξη το ναι στην διαφορετικότητα.

Από εμένα προς εσάς, συμβουλή καμία. Έχετε μυαλό, κρίνετε μόνοι σας ποιο είναι το δικό σας καθήκον

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s