Μυτιλήνη:Καταγγελία για την στοχοποιησή αλληλέγγυου κόσμου και ρεπόρτερ

Στις 5 Νοεμβρίου του 2015, το provo.gr είχε αναρτήσει αυτό:

Απ’ ότι φαίνεται υπάρχει σε εξέλιξη στοχευμένη επιχείρηση τρομοκράτησης ρεπόρτερ και αλληλέγγυων στη Μυτιλήνη.

Εχθές φωτορεπόρτερ απειλήθηκε με απαγωγή από πέντε αστυνομικούς με πολιτικά, καθώς οδηγήθηκε σε αυτοκίνητο (στο κέντρο της Μυτιλήνης και κατά τη διάρκεια εικονοσκόπησης συνέντευξης σε συνεργασία με ανθρωπολόγους από το εξωτερικό που βρίσκονται στο νησί). Όταν ζητήθηκαν εξηγήσεις η απάντηση ήταν «έχεις κινήσει το ενδιαφέρον κάποιων» και την άφησαν να φύγει.

Σήμερα ήταν η σειρά του συνεργάτη της φωτορεπόρτερ να προσαχθεί από καφετέρια την ώρα της συνέντευξης, από την ασφάλεια. Να σημειωθεί ότι τα γυρίσματα αφορούν ανθρωπολογική έρευνα-ντοκιμαντέρ σχετικά με το προσφυγικό.

Είναι το λιγότερο προφανές πως πρόκειται για επιχείρηση τρομοκράτησης μαρτύρων και ερευνητών, από αυτές που γνωρίσαμε άφθονες στην ιστορία της χώρας.

υ.γ. Θερμή παράκληση για την διάδοση των περιστατικών καθώς μόνο έτσι εξασφαλίζεται μια κάποια ασφάλεια για τους ανθρώπους.

***

Σήμερα λοιπόν, μερικούς μήνες μετά, η ρεπόρτερ [της οποίας έχουμε τα στοιχεία αλλά δεν τα δημοσιεύουμε] που απειλήθηκε με απαγωγή μας έστειλε αναλυτική περιγραφή του τι έγινε εκείνη τη μέρα. Διαβάστε τη:
Βρισκόμουν μαζί με πρόσφυγες στο λιμάνι της Μυτιλήνης όταν με πλησίασαν 4 άντρες και μου είπαν να τους ακολουθήσω.
Όταν τους ζήτησα τον λόγο μου είπαν πως κάποιοι ενδιαφέρονται για σένα. Το ύφος του ήταν ιδιαίτερα αινιγματικό και μου προκάλεσε υποψίες. Όταν ζήτησα να δω τις ταυτότητές τους δεν μου τις έδειξαν.
Ο ένας απο αυτους μου τράβηξε την τσάντα και είδα οτι την έβαζε στο πορτ μπαγκάζ ενος συμβατικού οχήματος, οχι περιπολικού πάντως. Ευτυχώς είχα το τηλέφωνο στα χέρια μου και επικοινώνησα με γνωστο φίλο φωτορεπορτερ λεγοντας του οτι 4 αντρες που δεν μου δείχνουν τις ταυτότητες τους θέλουν να με βάλουν σε ένα αυτοκίνητο.
Μου φωναζε απο το τηλέφωνο “Μη μπείς, μη μπείς, ζητα περιπολικό και ρωτα που σε πάνε.” Αρχισα να αντιστέκομαι σθεναρα στην “απαγωγή” μου και τότε ο πιο μεγάλος σε ηλικία και μάλλον σε εξουσία ,απο αυτους ,είπε στους μικρότερους που με κράταγαν, “Αφήστε τη, θα την ρωτήσουμε εδω αυτά που θέλουμε.”
Μου πήραν την ταυτότητα μου παρόλο που δεν ήθελα να την δωσω ,απειλώντας με οτι θα με κρατήσουν πολύ παραπάνω αν δεν συνεργαστω. Έγραψαν όλα τα στοιχεία και με ρωταγαν γιατί βρίσκομαι στην Μυτιλήνη, που μένω, πόσο θα μείνω, γιατί με ενδιαφέρουν οι πρόσφυγες…
Μου φάνηκε αδιανόητο να μου κάνουν τέτοιες ερωτήσεις. Δεν απάντησα σε αυτά που με ρώταγαν. Δήλωσα οτι είμαι φωτορεπορτερ κι εχω έρθει για να καταγράψω μια πτυχη απο αυτό που συμβαίνει. Μετα απο λίγο αφού είδαν οτι δεν είμαι διατεθειμένη να απαντήσω σε τίποτα, αλλά αντιθέτως εκανα συνέχεια ερωτήσεις για το, ποιοί είναι αυτοί και γιατί επέλεξαν εμένα,  με άφησαν να φύγω.
Την επόμενη μέρα καθόμουν σε μια απο τις καφετέριες κοντά στο λιμάνι με έναν φίλο και κατα καιρούς συνεργάτη μου που είχε έρθει για έρευνα πάνω στο προσφυγικό και με έναν δημοσιογράφο πρόσφυγα απο το Ιράκ που θα ζητούσε πολιτικό άσυλο γιατί διωκόταν για τις ιδέες του.
Ο συνεργάτης και φίλος μου σηκώθηκε απο το τραπέζι για να πάει στο φαρμακείο να πάρει βιταμίνες για τον πρόσφυγα φίλο μας αλλά και για μας. Δεν πέρασαν 2 λεπτα και γυρνάει στο τραπέζι λέγοντάς μου “Πρέπει να φύγω, μη κάνεις σκηνή, μου χουν πάρει τη ταυτότητα και μου λένε θα με πάνε για εξακρίβωση” . “Ποιοί;;;” τον ρωτάω . “Οι 3 τύποι που είναι πίσω μου στα πέντε μέτρα δεξιά” .  -Σκατά….. – Οι ίδιοι περίεργοι τύποι που είχαν πάει να πάρουν κι εμένα χθες. Ο φίλος μου πήγε πρός το μέρος τους και τότε εμφανίστηκε το αυτοκίνητο, τον έβαλαν μέσα κι έφυγαν προς το λιμάνι.
Ασυναίσθητα είχα σηκωθεί όρθια και ακίνητη και κοιταζα το αμάξι που φεύγει.
Στη συνέχεια κοιταξα γύρω μου για να καταλάβω αν θα έρθουν κι άλλοι να πάρουν εμένα.
Είχε παντου κόσμο μιας και είχαν απεργία τα καράβια και 10.000 πρόσφυγες βρίσκονταν στο νησι. Δε μπορούσα να καταλάβω…
Ο πρόσφυγας δημοσιογράφος στην ιδιότητα  που καθόταν μαζί μας ,με κοιταζει ήρεμα και σοβαρά και με ρωτάει “Was this secret police ?” (ήταν απο την ασφάλεια;) . Του απάντησα πως ειλικρινά δεν ξέρω…μοιάζουν με ασφαλίτες αλλά κάτι πάει πολύ στραβά.
Και τότε μου λέει “Να ξέρεις,…για κάτι τέτοια έφυγα απο το Ιράκ”
Μισή ωρα μετά και καθόμουν με τον φίλο μου τον ανθρωπολόγο που τον είχαν απελευθερώσει απο το δωματιάκι στο λιμάνι που τον είχαν πάει. Τον ρωτησα πολλές φορές αν τον πηγαν στο τμήμα. Μου απάντησε όλες τις φορές , “όχι με πήγαν σε ένα πραγμα σαν κοντέινερ μέσα στο λιμάνι στημένο κοντα στο port police .”  Απο όσο ξέρω απαγορευεται να πάς πολίτη για εξακρίβωση στοιχείων οπουδήποτε αλλού εκτός απο το τμήμα.
Οι ερωτήσεις που έκαναν στον συνεργάτη μου ήταν διάφορες : Πόσο θα μείνεις, γιατί ήρθες,σε ποιό πανεπιστήμιο θα δώσεις την ερευνά σου …
Αυτό όμως που έκανε τον φίλο μου να σκεφτεί οτι κάτι πάει πολύ στραβά ήταν οταν αυτος που σημείωνε τις απαντήσεις του, του είπε : Την ξέρω αυτη τη μορφή έρευνας κι εγω κοινωνιολόγος είμαι, για αυτο με φέραν στο νησί. Εκεί ο φίλος μου κατάλαβε οτι σίγουρα πλέον δεν είναι μπάτσοι κι άρχισε να ρωτάει κι αυτος πράγματα και να πιέζει να τον αφήσουν ελεύθερο πράγμα που έγινε.
 
Ξέραμε πολύ καλά γιατί μας είχαν στοχοποιήσει.
Γιατί δεν ήμασταν εκεί μόνο ως φωτορεπορτερ ή μονο ως κοινωνιολογοι ….
Στην Μυτιλήνη βρεθήκαμε πρώτα ως αλληλέγγυες/οι.  Μεταφέραμε φάρμακα,τρόφιμα , ρούχα, παπούτσια ,σκηνές ,sleeping bag, κουβέρτες και νερά…
Kιβωτια ολόκληρα νερά………Στη Μυτιλήνη αφήναμε κάτω τις κάμερες και βουταγαμε στη θάλασσα. Με τα αυτοκίνητά μας μεταφέραμε μικρα παιδιά χωρις σχεδον τις αισθήσεις τους με υποθερμία στο νοσοκομείο. Άρρωστους κι ανάπηρους αυνανθρώπους μας.
……..Γιατί;
Γιατί απλά δεν γινόταν αλλιώς.
Γιατί αν είσαι άνθρωπος ο κτηνώδης νόμος που λέει οτι απαγορευεται να μεταφέρεις προσφυγες στο όχημα σου αν δεν έχουν χαρτιά , απλά ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΝΟΗΜΑ.  ΔΕΝ ΕΧΕΙ.
Γιατί όταν εγώ οδηγώ μεσα στη μέση του πουθενά των βουνών της Μυτιλήνης ,ντάλα ήλιο 40 βαθμούς και βλέπω μια λυπόθυμη πιτσιρίκα και την μάνα της να ουρλιάζει, διαγράφω κάθε νόμο που εσείς οι γραφιάδες τις εξουσίας επιβάλλεται.Τον διαγράφω!
Είμαι άνθρωπος κι εχω σκοπό να μείνω έτσι.
Και ναι , σταματήσαμε. Και ναι , τις πήραμε μαζί μας και γιατροπορέψαμε την μικρή έφηβη απο το Αφγανιστάν με υποσυτισμό και ηλίαση και κάλους στα πόδια.
Και μετά κάτσαμε όλοι μαζί σε ένα τραπέζι και ήπιαμε κρασί και παραγγείλαμε ο,τι είχε η ταβέρνα και φάγαμε όλοι κι όλες μαζι και γελάσαμε κι ας μη μιλάγαμε την ίδια γλώσσα…
Δεν χρειάζεται να μιλάς την ίδια γλώσσα, κάποιες φορές, αφήνεις τις πράξεις να μιλάνε κι επικοινωνούν χιλιάδες φορές καλύτερα απο την κάθε λέξη.
 
Χτυπούν την αλληλεγγύη γιατι την φοβούνται.
 
Ένα μεγάλο κωλοδάχτυλο στη FRONTEX ,στους λιμενόμπατσους,στα κάθε λογής μπατσάκια και στους καθαρώεμους Αίλλυνες.
 
Η αλληλεγγύη θα νικήσει.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s