arton5534-1b40f

Γαλλία-MFC 1871:Μια ομάδα ποδοσφαίρου που εμπνέεται από την Κομμούνα του Παρισιού.

Στη Μενιλμοντάν, ένα άλλο ποδόσφαιρο είναι εφικτό.

Ρεπορτάζ: Αντριάν Οτραβάν και Λυντοβίκ Φερρό (Κείμενο και Φωτογραφίες)

[Μετάφραση-Επιμέλεια για το Kollect: Μαρσώ]

Μακριά από το επαγγελματικό ποδόσφαιρο και τα παράγωγά του, μία ομάδα φίλων ίδρυσε στο ανατολικό Παρίσι μία νέου είδους ομάδα. Εδώ, γίνεται λόγος τόσο για την υποδοχή των προσφύγων ή τον αντιφασισμό όσο και για το τόπι. Πρόκειται για μία πολιτική δέσμευση με καπνογόνα και προκλητικά μηνύματα που συγκρούεται στις κερκίδες των κατώτερων στρωμάτων της ιεραρχίας του γαλλικού ποδοσφαίρου.

Αυτή την Κυριακή, ένας ειλικρινής ήλιος πλημμυρίζει τις κερκίδες του σταδίου της Ομπ, στην Τρουά. Στο γρασίδι, οι εκατομμυριούχοι γιορτάζουν το τέταρτο συνεχόμενο τίτλο κυπελλούχων της Παρί Σαιν Ζερμέν. 200 χιλιόμετρα από εκεί, οι περίπου 50 οπαδοί που εισέβαλαν στους διαδρόμους του σταδίου Φιγιέτ δεν έχουν μάτια παρά μόνο για τους δικούς τους αστέρες, που παλεύουν για να βγάλουν τρεις πάσες επάνω στο κακό συνθετικό γρασίδι του 18ου διαμερίσματος του Παρισιού. Εδώ δεν έχει ούτε Ζλατάν ούτε Ντι Μαρία, αλλά Φλαβιάν, Τομά ή Σαμί. Καλωσήρθατε στην ομάδα ποδοσφαίρου του Μενιλμοντάν, ηγέτη της 14ης  κατηγορίας της περιοχής Σεν-Σαιν-Ντενίς.

Πριν από δύο χρόνια, μία παράξενη ιδέα μπήκε στο μυαλό μίας ομάδας νέων η οποία έχει τις συνήθειές της στη συνοικία του Μενιλμοντάν, στο 20ο διαμέρισμα του Παρισιού: Να δημιουργήσουν μία ποδοσφαιρική ομάδα αυτοδιαχειριζόμενη, της οποίας οι αξίες να επεκτείνονται πέρα από το ποδόσφαιρο. Στην διάταξη: αντι-φασισμός, αντι-ρατσισμός, αντί-ομοφοβία. «Στην αρχή, πρέπει να ήμασταν καμία 20αριά», θυμάται η Ζουλί, 22 χρονών, νοσοκόμα στο επάγγελμα όταν δεν βρίσκεται στο τερέν. Ο Τιμπώ, 26 χρονών, προσθέτει: «σήμερα υπάρχουν περισσότεροι εμπλεκόμενοι. Έρχονται στους αγώνες, στις συναντήσεις, κουβαλάνε αναψυκτικά, υλικό, κινείται καλά. Έχουμε κάνει προόδους».

Ούτε προπονητής, ούτε διευθύνων

Η ομάδα μετράει τώρα 24 δικαιούχους και έναν μέσο όρο 50 οπαδών. Χωρίς να διαπραγματεύεται μία από τις βασικές της αρχές: την οριζοντιότητα. Εδώ, όλες οι αποφάσεις παίρνονται συλλογικά, από το όνομα της ομάδας μέχρι το χρώμα της φανέλας, περνώντας από την επιλογή του λογότυπου. «Το καράβι, που είναι το σύμβολο του Παρισιού, αλλά με τα κανόνια που συμβολίζουν την Κομμούνα του 1871. Αυτή είναι η ημερομηνία στην οποία δίνουμε έμφαση», συνεχίζει ο Τιμπώ. «Διότι δεν δημιουργηθήκαμε τον 19ο αιώνα!» συμπληρώνει γελώντας η Ζουλί. Η ομάδα για το παιχνίδι του σαββατοκύριακου επιλέγεται μετά από ψηφοφορία των παικτών που είναι παρόντες στην προπόνηση της Τετάρτης. Εδώ, δεν υπάρχει ούτε προπονητής, ούτε διευθύνων.

Δεν έχουμε κανέναν από πάνω  μας που να ψάχνεται να κάνει λεφτά. Διευκρινίζει ο Φρανσουά, 25 χρονών, διευθυντής κατασκήνωσης και υπερασπιστής της Μενιλμοντάν FC (MFC). Συγκεκριμένα, ο σύλλογος αυτοχρηματοδοτείται χάρη στη συνδρομή βάσης των 10 ευρώ το μήνα. «Για εκείνους που μπορούν», αφήνει να ειπωθεί ένας υποστηρικτής. Και χάρη στην πώληση προϊόντων όπως μακό, κασκόλ και σκουφιά της ομάδας. Καθώς χρειάζονται πόροι για να λειτουργήσει μία ομάδα, ακόμα και ερασιτεχνικά. Το γήπεδο του Μπομπινύ όπου παίζονται τα παιχνίδια εντός έδρας, κοστίζει για παράδειγμα 900 ευρώ το χρόνο και δαπανώνται 76 ευρώ κάθε δεύτερη εβδομάδα για την αμοιβή του διαιτητή. Χωρίς να συνυπολογίσουμε την ανιμασιόν της κερκίδας.

Το ποδόσφαιρο μπορεί να κάνει πολιτική

Στο παρισινό στάδιο Φιγιέτ, η Μενιλμοντάν αντιμετωπίζει την Εγκντό ( Enfants de la Goutte d’or, http://www.egdo.fr/foot). Ένα σημαντικό παιχνίδι. Καθώς μετά από μία αναγνωριστική σαιζόν, ο σύλλογος ευελπιστεί να ανέβει στην 13η κατάταξη. Η «Μενίλ» οδηγείται γρήγορα στο 2-0, αλλά η ουσία είναι αλλού. Στις κερκίδες. Οι νέοι της συνοικίας επιστρατεύουν τα κινητά τους για να βιντεοσκοπήσουν το χαρούμενο χάος που έρχεται να ταράξει την ηρεμία αυτής της Κυριακής στο τέλος του χειμώνα. Ο Ολιβιέ Μπεζανσενό προσεγγίζει, πάει για τη φωτογραφία του. Εν μέσω καπνογόνων και κροτίδων, τα συνθήματα δίνουν και παίρνουν. «Είμαστε πολύ μικροί για να μιλάμε για σκληροπυρηνικούς, ομολογεί η Ζουλί. Αλλά είναι βέβαιο πως σε εμάς υπάρχει μία σκληροπυρηνική κουλτούρα.» Οι σκληροπυρηνικοί είναι οι ομάδες των πιο ένθερμων και παθιασμένων υποστηρικτών. Η MFC έχει σε κάθε περίπτωση τους πιστούς της. «Κάνουμε ανιμασιόν, πανό, έχουμε υλικό, πηγαίνουμε στα ματς στο εξωτερικό», διαβεβαιώνει ο Τιμπώ.

Εκείνη την ημέρα, οι οπαδοί της Μενίλ δεν αργούν να εμφανίσουν ένα πανό στήριξης, σε αυθεντική έκδοση, στους σκληροπυρηνικούς της Ομόνοιας της Λευκωσίας, στην Κύπρο, οι οποίοι «υφίστανται μεγάλη καταστολή εξαιτίας της αριστερής τους πολιτικής δέσμευσης.» Το πανό «Αντιφασίστες του Λονδίνου», προσφορά των Άγγλων φίλων τους από τον αυτοδιαχειριζόμενο σύλλογο του Κλάπτον, δεσπόζει δίπλα στην παλαιστινιακή σημαία για να θυμίζει τις πολιτικές ρίζες του συλλόγου. «Είμαστε όλοι παιδιά της Γάζας!» φωνάζουν οι υποστηρικτές, πριν ξεδιπλώσουν ένα άλλο πανό, ενάντια στο νομοσχέδιο εργασίας αυτή τη φορά.

Μία σειρά διεκδικήσεων η οποία έχει επίσης σαν στόχο να ευαισθητοποιήσει εκείνο το μέρος του κοινού που δεν είναι απαραίτητα πολιτικοποιημένο. «Το ποδόσφαιρο μπορεί να γίνει ένας τρόπος για να ασκήσει κανείς πολιτική, αναφέρει η Ζουλί. Είναι ένας σημαντικός κοινωνικός σύνδεσμος.» Ο Φρανσουά εξηγεί: «Πρόκειται για ένα συλλογικό άθλημα, είναι το κατεξοχήν λαϊκό άθλημα. Υπάρχουν μαζί μας στις κερκίδες άνθρωποι τους οποίους δεν είχαμε ποτέ πριν δει στους μαχητικούς κύκλους. Δεν πιστεύω ότι βρίσκονται εδώ επειδή έχουν σιχαθεί την πολιτική, αλλά θεωρώ ότι δεν έλκονται καθόλου από τις διαδηλώσεις και τα κοινωνικά κινήματα…» Οι κερκίδες, ένας άλλος δρόμος προς την αλλαγή του κόσμου; Παράδειγμα την προηγούμενης χρονιάς, όταν το δυναμικό της ομάδας συμπεριλάμβανε έναν παίχτη χωρίς χαρτιά, ο οποίος απειλείτο με απέλαση. Ο σύλλογος πολλαπλασίασε τότε τις κινητοποιήσεις τόσο στο γρασίδι όσο και στο δικαστήριο. Παρ’ όλες τις προσπάθειες, τελικά ο Εμμανουέλ αναγκάστηκε να επιστρέψει στην Ακτή Ελεφαντοστού. Μία ήττα η οποία δεν απέτρεψε το σύλλογο από το να συνεχίσει τους αγώνες του σε άλλους τομείς.

mfc7-2-bba7c

«Η Μενίλ στο Τσάμπιονς Λιγκ!»

Δεν χρειάζεται να προσχωρήσει κανείς σε κάποιο κόμμα για να μπει στην MFC : «Στα αποδυτήρια δε μιλάμε για πολιτική αλλά για ποδόσφαιρο», τονίζει ο Φρανσουά. Αλλά συμβαίνει συχνά οι συναντήσεις τους να καταλήγουν σε αναμνηστικές φωτογραφίες με τους αντιπάλους τους όταν είναι στο ίδιο μήκος κύματος σε πολιτικό επίπεδο. Τα αφιερώματα των υποστηρικτών τους στους Ζιέντ και Μπουνά, τους δύο νέους που δολοφονήθηκαν στο Κλισσύ κυνηγημένοι από την αστυνομία, στον Κλεμάν Μερίκ, τον δολοφονημένο από ακροδεξιό ακτιβιστή, ή ακόμη τα μηνύματα υπέρ της υποδοχής μεταναστών είχαν την ευκαιρία να αναρτηθούν σε πανό, με διάφορες ομάδες από πίσω. «Δεχόμαστε πάντα πολύ θετικά σχόλια. Για πολλούς από τους ανταγωνιστές μας, είναι επίσης η μοναδική ευκαιρία στη ζωή τους να αγωνιστούν μπροστά σε οπαδούς που τραγουδούν», λέει γελώντας ο Φρανσουά.

Εμψυχωμένοι από τους οπαδούς τους, οι παίκτες της MFC καταφέρνουν να ισοφαρίσουν, 2-2. Συναντάνε τους οπαδούς στην κερκίδα, την ώρα που σκουπίζουν για να την καθαρίσουν από τα αυτοσχέδια κομφετί που χρησιμοποιήθηκαν στην τελευταία ανιμασιόν. «Αν δεν το κάνουμε, ο φύλακας του γηπέδου δε θα τελειώσει πριν τις 10 το βράδυ», λέει η Ζουλί για να παρακινήσει τον κόσμο. Ο Ζερεμί, 23 χρονών, μένει στη Λυών. Είναι το δεύτερο ματς της MFC που παρακολουθεί. «Άκουσα να μιλάνε για την ομάδα στο ίντερνετ, και είχα ήδη έρθει για τον αγώνα που είχε γίνει στη μνήμη του Μερίκ», λέει δένοντας το κασκόλ με τα χρώματα της ομάδας που μόλις απέκτησε. «Δεν πρόκειται απλά για την υποστήριξη μιας ποδοσφαιρικής ομάδας, αυτό μπορώ να το κάνω και από το σπίτι μου. Όχι, είναι οι αντιφασιστικές αξίες της MFC που με ελκύουν, εκεί ταυτίζομαι.»

mfc8-2-ecc72

Στο επόμενο παιχνίδι, ο Ζερεμί ξανάκανε το ταξίδι για να παραβρεθεί στο σοκ απέναντι στη Ρομενβίλ, που προηγείτο κατά μία θέση της MFC στην κατάταξη. Ο αγώνας έληξε με νίκη 4-2 υπέρ της Μενίλ. Να περιμένουμε ότι το άστρο της θα λάμψει ακόμα πιο ψηλά; Όχι με οποιοδήποτε τίμημα. «Αν μια μέρα ανέβουμε, είναι πιθανό να μας απαγορεύσουν τα καπνογόνα, λέει η Ζουλί. Προτιμώ να παραμείνουμε στις χαμηλότερες κατηγορίες και όσοι έρχονται στις κερκίδες να μένουν ήσυχοι, να κάνουμε ό,τι θέλουμε. Καλύτερα να είμαστε ερασιτεχνικό και να μην είμαστε υπόλογοι σε κανέναν.» Πράγμα που δεν εμποδίζει κανέναν από το να ονειρεύεται. «Η Μενίλ στο Τσάμπιονς Λιγκ!», τραγουδούν οι οπαδοί στο τέλος του αγώνα. «Ναι, στο δεκαπενταετές πλάνο», το διασκεδάζει ο Φρανσουά. H Παρί Σαιν-Ζερμέν πήρε την προειδοποίησή της.

Το προφίλ της Μενίλ στο fb.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s