Γαλλία: Μια εργάτρια του sex εξηγεί γιατί είναι ενάντια στο νέο νόμο κατά της πορνείας

Για το Kollect: Morgane Merteuil *

Στις 6 Απριλίου, μετά από συζητήσεις σχεδόν τριών ετών στο Κοινοβούλιο, η Εθνοσυνέλευση εν τέλει ψήφισε τη νομοθετική πρόταση “αναφορικά με την ενίσχυση της μάχης εναντίον της πορνείας και την στήριξη των εκδιδόμενων ατόμων”. Ο νόμος ψηφίστηκε παρά τις προτάσεις των εργαζομένων στις σεξουαλικές υπηρεσίες, υγειονομικών και φεμινιστικών οργανώσεων καθώς κι οργανώσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Βεβαίως, κάποιες φεμινιστικές οργανώσεις τον υποστήριξαν θερμά, καθώς εισάγει την ποινικοποίηση των πελατών. Ωστόσο, ανεξαρτήτως του εάν υποστηρίζουμε αυτό το μέτρο ή όχι, ο νόμος στο σύνολο του δεν γίνεται να θεωρηθεί επιτυχής για τη χειραφέτηση των γυναικών ούτε και των εργαζομένων στις σεξουαλικές υπηρεσίες.

Αρχικά, ας ρίξουμε μια ματιά στην κατάσταση, στην οποία βρίσκονταν οι εργάτριες πριν απ’ την ψήφιση αυτού του νόμου. Στη Γαλλία, η εργασία του σεξ (στην ουσία η επί πληρωμή παροχή σεξουαλικών υπηρεσιών) δεν είναι καθεαυτή απαγορευμένη. Αυτό που απαγορεύεται είναι η άγρα πελατών στο δρόμο, κι η εκπόρνευση. Ο ορισμός της εκπόρνευσης είναι πολύ ευρύς, καθώς στην πραγματικότητα δεν ποινικοποιεί απλά την εκμετάλλευση ή την κακοποίηση, αλλά τον καθένα που συμμετέχει στην εργασία του σεξ συμπεριλαμβανομένων και των ίδιων των εργατριών. Για παράδειγμα, οι τελευταίες δεν μπορούν έννομα να νοικιάσουν ένα διαμέρισμα ούτε και να μοιραστούν ένα χώρο εργασίας. Επιπλέον, οι ιστοσελίδες όπου διαφημίζονται οι συνοδοί συχνά πέφτουν κι οι διαχειριστές τους φυλακίζονται.

Το ποινικό σύστημα καθιστά πολύ ευάλωτες τις εργάτριες του σεξ, και καθώς δεν μπορούν να εργαστούν στους κεντρικούς δρόμους της πόλης, δραστηριοποιούνται σε περιοχές όπου μπορούν να είναι αθέατες, με αποτέλεσμα την απομόνωση τους και τη μείωση των πελατών. Ως αποτέλεσμα, αναγκάζονται να ρισκάρουν ακόμη περισσότερο προκειμένου να βγάλουν τα προς το ζην. Φυσικά, παραμένουν ευάλωτες στην αστυνομική καταστολή, με την αστυνομία να οργανώνει συχνά επιδρομές στις περιοχές της δραστηριοποίησης τους, ακόμη κι έξω απ’ τα κέντρα των πόλεων, όπως στα δάση. Εξαιτίας της τόσο ευρείας ποινικοποίησης της εκπόρνευσης, οι εργάτριες του σεξ αναγκάζονται να δουλεύουν μόνες, και τους έχει καταστεί εξαιρετικά δυσχερές να παραπονιούνται για τις εργασιακές τους συνθήκες, καθώς το μόνο αποτέλεσμα που μπορεί να έχουν είναι το κλείσιμο του χώρου τους: γεγονός που αποδίδει μια δύναμη άνευ όρων στα αφεντικά τους, στους ιδιοκτήτες διαμερισμάτων, και σε τρίτους, επειδή οι εργάτριες συχνά, εύλογα, προτιμούν να εργάζονται υπό άσχημες συνθήκες απ’ το να μη δουλεύουν καθόλου. Επιπροσθέτως, καθώς πολλές εξ’ αυτών είναι μετανάστριες, συχνά χωρίς χαρτιά, φοβούνται κυρίως πως άμα παραπονεθούν κατά των εκμεταλλευτών τους, θα απελαθούν.

Οπότε, ο νόμος που μόλις ψηφίστηκε υποκρίνεται πως μετατοπίζεται απ’ αυτήν την κατασταλτική για τις εργάτριες δομή, με το να αποποινικοποιεί την άγρα πελατών ποινικοποιώντας αντ’αυτής τους πελάτες. Εμφανώς, αυτή η νέα αντιμετώπιση δεν έχει κανένα απολύτως νόημα, καθώς η εν λόγω δραστηριότητα εξακολουθεί να καταστέλεται, ανεξαρτήτως του εάν η στοχοποίηση αφορά τον πελάτη κι όχι τον πωλητή. Ακόμη πρέπει να λαμβάνει χώρα εκτός ορατών πεδίων, και πάλι οι εργάτριες του σεξ πρέπει να κρύβονται προκειμένου να εργαστούν. Επίσης, είναι πλήρως αναληθές να υποστηρίζεται πως οι εργάτριες του σεξ δεν είναι πλέον ποινικοποιημένες, καθώς ολοένα και περισσότερες πόλεις έχουν τοπικούς νόμους, οι οποίοι ποινικοποιούν το απλό γεγονός της ύπαρξης εργατριών σε συγκεκριμένες περιοχές. Τέλος, ο καινούριος νόμος δεν αφαιρεί καμία απ’ τις πράξεις θεωρούμενες ως υποστηρικτικές της εργασίας του σεξ, όπως αυτές περιγράφονται στο νομικό ορισμό της εκπόρνευσης, με αποτέλεσμα, οι εργάτριες να μην διευκολύνονται στην ενοικίαση διαμερισμάτων ή στο συντονισμό των εργασιών σε ομάδες τους με σκοπό τη βελτίωση των συνθηκών εργασίας. Το πρώτο άρθρο του νόμου, εισάγει το μπλοκάρισμα της ιστοσελίδας, στην οποία δημοσιεύουμε τις διαφημίσεις μας. Αυτό το μέτρο έχει ως πρότυπο την ιδιαίτερα κατασταλτική νομοθεσία για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας, η οποία ήδη είναι εξαιρετικά αμφιλεγόμενη

Έχει ειπωθεί επανειλημμένως πως προκειμένου να υπάρξει αποζημίωση γι’ αυτές τις κατασταλτικές μεθοδεύσεις, οι οποίες δίχως αμφιβολία θα βλάψουν τις εργάτριες, ο νόμος, έχει κοινωνική διάσταση, το περίφημο “πρόγραμμα εξόδου”. Εμείς, ως εργάτριες στο σεξ, είμαστε πολύ δύσπιστες προς αυτό. Πράγματι,  ο κοινωνικός άξονας δεν απαντά σε κάποια απ’ τις ανάγκες μας. Πρώτον, η εγγραφή στο πρόγραμμα εξόδου θα πρέπει να παίρνει την έγκριση των κατά τόπους κρατικών αντιπροσώπων. Καθώς αυτοί υπάγονται στην εξουσία του υπουργού Εσωτερικών, ο σκοπός τους είναι κυρίως η ρύθμιση της μετανάστευσης και της ασφάλειας. Γι’ αυτό, κι εμείς δεν τρέφουμε καμία ελπίδα για μαζική βοήθεια προς τις εργάτριες μέσω του προγράμματος αυτού. Εξάλλου, όλη η βοήθεια που κατ’ ευφημισμό θα μας παρέχεται βρίσκεται υπό την αίρεση της έγκρισης της συμμετοχής μας στο πρόγραμμα, γεγονός που θα ενισχύσει τον έλεγχο του κράτους και των φιλανθρωπικών οργανώσεων προς εμάς και προς τα θύματα εκμετάλλευσης. Η επιτροπή ελέγχου πρόκειται να συσταθεί από κρατικούς αντιπροσώπους, μέλη οργανώσεων κατά της εργασίας του σεξ, και ιατρικών ειδημόνων.

Έτσι, εάν η επιτροπή συμφωνήσει, μπορεί να χορηγηθεί στις μετανάστριες- εργάτριες εξάμηνη άδεια παραμονής, με πιθανή την ανανέωσή της βάσει και πάλι απόφασης της επιτροπής. Στο σημείο αυτό, πρέπει να υπενθυμίσουμε, πως κατά τη συζήτηση στη βουλή, είχαν προταθεί τροποποιήσεις, υπογραμμίζοντας ότι η εξάμηνη άδεια είναι υπερβολικά σύντομη ώστε να επιτρέψει το ξεκίνημα μιας νέας ζωής, δεδομένου των δομικών δυσκολιών που οι γυναίκες αυτές θα έχουν να αντιμετωπίσουν. Ωστόσο, οι υποστηρικτές του νόμου, συμπεριλαμβανομένων των σοσιαλιστών, θεώρησαν ότι η παροχή βοήθειας σε μεγάλο βαθμό, θα ενθάρρυνε το τράφικινγκ, και μάλιστα πιθανότατα, θα προσέλκυε κυκλώματα εξαναγκαστικής πορνείας στη Γαλλία προκειμένου να εξασφαλίσουν χαρτιά κι άλλα προνόμια. Προφανώς, αυτή η ρητορική μας θυμίζει την προσβλητική και ρατσιστική αντιμετώπιση προς τους πρόσφυγες, κι ιδιαίτερα προς τους μετανάστες, οι οποίοι κατ’ αυτούς, έρχονται στη Γαλλία μόνο για να εξασφαλίσουν οικονομικά οφέλη. Όμως, όταν μιλάμε για τις εργάτριες στο σεξ, το συγκεκριμένο επιχείρημα δεν φαίνεται να σοκάρει κανέναν, ούτε και όσους είναι σε αριστερές και φεμινιστικές οργανώσεις.

Ούτε και εκφράζουν την παραμικρή διαμαρτυρία, υποστηρίζοντας την άκρατη υποκρισία μιας κυβέρνησης, που παρουσιάζεται να βοηθά το μετανάστη και τις γυναίκες σε καθεστώς επισφάλειας ενώ καθημερινά ρίχνει χημικά στους πρόσφυγες. Ούτε  κι υπογραμμίζουν πως τίποτα δεν μπορεί να προταθεί για τις γυναίκες αυτές, καθώς τίποτα γενικά δεν προτείνεται για τις γυναίκες, ειδικότερα της εργατικής τάξης. Η προτεινόμενη αναθεώρηση του εργασιακού δικαίου αποδεικνύει πως μάλλον αντί για προγράμματα εξόδου για τα εκμεταλλευόμενα υποκείμενα, η κυβέρνηση φτιάχνει προγράμματα εισόδου, όχι μόνο για την εργασία του σεξ αλλά για όλους τους τρόπους με τους οποίους ο άνθρωπος καθίσταται όλο και πιο πολύ προϊόν εκμετάλλευσης.

*Η Morgane Merteuil είναι εργάτρια του σεξ στη Γαλλία, μαχητική φεμινίστρια, γνωστή για την δέσμευσή της στον αγώνα για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων των πορνών και εκπρόσωπος του Συνδικάτου Εργατριών στο Σεξ-STRASS.

[Μετάφραση από τα Αγγλικά στα Ελληνικά για το Kollect: Τώνια Τζιρίτα Ζαχαράτου][Διάβασε και αυτό σχετικά με το ζήτημα]

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s